Zagubiona sowa, prefekci, podróż czyli wreszcie do domu

- Wreszcie do domu! – krzyknęła Ruda wchodząc do przedziału. – Nawet nie wiecie, jak się cieszę.  Hogwart chyba, przez te dwa miesiące o nas zapomniał. – zaśmiały się. 

- A gdzie reszta ferajny?- spytała Dorcas sponad gazety.

- Pewnie gdzieś się włóczą. – odparła Ann, która jadła(?!).

- Kochanie jesteś chora? – spytała Alice

- Nie, czemu?

- Bo ty jesz. A przez te pięć lata, w drodze nie jadłaś nigdy. A w zamku, zjadałaś śniadanie, trochę czegoś na obiedzie. A na kolacji pojawiałaś się od wielkiego święta.

- Aaa… No faktycznie.  Bo widzicie. Przed przyjazdem do Rudej,  byłam u babci, a ona tak pysznie gotuje, że się przyzwyczaiłam… Pamiętacie? Te babeczki na imprezie w wakacje to jej – Na wspomnienie tych pyszności każda, aż zrobiła się głodna.

- Jaka impreza?! – ktoś krzyknął i nagle, na fotelach po drugiej stronie przedziału, pojawiło się ¾ huncwotów i Frank Longbottom -  Dlaczego my o niej nic nie wiemy?! – powtórzył Syriusz.

- Po pierwsze nie wiem, przecież wysłałyśmy sowę, a po drugie… dlaczego się chowaliście?

- Nie gorączkuj się Rudzik. To było dla hm… rozpoznania terenu.  – uśmiechnął się Potter i zmierzył ją spojrzeniem – Pięknie wyglądasz… Sexi…

- Chciałabym to samo powiedzieć o tobie, ale nie mogę – Chłopak ją zignorował

– A co do sowy, to żadnej nie dostaliśmy – Ann wstała i zawołała.

- Trella! – sowa od razu, pojawiła się na jej ramieniu. – Dałaś list temu imbecylowi? – Zagruchała, że nie. – Czemu? – Po jej odpowiedzi zaczęła się śmiać.

- No, i co ci powiedziała?

- Więc, mój drogi Lunatyczku, ta o to sówka zamiast od razu polecieć do was, gdy przywiązałam do nóżki listy, zobaczyła czekoladki. Zasmakowały jej. Tyle że były, nasiąknięte Ognistą. Przez to przeleżała całą imprezę w zlewie, w kuchni. – powiedziała poważnie.

Niestety nikt nie był tak wytrzymały.  Wszyscy trzymali się za brzuchy i śmieli.  Dziewczyny poopierały się na sobie, a chłopcy leżeli na podłodze.

- A ja myślałam, że jakiegoś mugola zmieniłam w sowę. Wstydź się! – warknęła wciąż uśmiechnięta Kolorek.

- Dobra. Rozwiązaliśmy sprawę zaginionych listów – starał się spokojnie mówić Frank – Więc co dalej robimy? Mamy jeszcze 3 godziny drogi!

- No ja i Evans idziemy do przedziału prefektów – Lilka, aż się zakrztusiła.

- Przepraszam? Czy ja dobrze słyszałam? James Potter, największy rozczochraniec i największy Huncwot, został pre- prefektem? Czy Dyrektor postradał zmysły?

- No chyba tak. W końcu Ciebie też wybrał na to stanowisko.

- Tylko jest między nami jedna różnica, Potter. Ja nadrabiam wszystko pięknym uśmiechem. A ty?  - zlustrowała go wzrokiem- Upss... nie masz czym. – Z satysfakcją na twarzy wyszła z przedziału, ale zdążyła  usłyszeć śmiech Ann i krzyk Lupina. „Pocisnęła Ci jak nigdy.”

Gdy weszła do przedziału, została powitana przez Puchonów oraz Krukonów. Natomiast drodzy Ślizgoni (jak zwykle), zaczęli do coś tam gadać na temat szlam.

- Malfoy. Jeżeli ci życie miłe, to oszczędź sobie tej gadki. Ja rozumiem doskonale. Poszedłeś do Hogwartu o cztery lata za późno, możliwe że wyśmiewali cię, a ty chcesz się teraz odegrać, na nic nieznaczących szlamach. Weź na luz, co? – Usiadła na swoim miejscu i z radością patrzyła, jak robi się czerwony. Wyjął różdżkę. Patrzył na mnie z nienawiścią.

- Drę…

-Expelliarmus – szepnęła i stracił swoją piękną, wężową tyczkę.  – No matko! Ostrzegałam! – jęknęła, a wszyscy wybuchnęli  śmiechem. 

- To może zaczniemy. – Odezwał się Prefekt Naczelny, który miał pewne trudności z opanowaniem.  – Doszli nowi prefekci.  Do Slytherinu – Regulus Black. Do Huffpleffu – David Cruger . Do Ravenclawu – Scarlett Moore. A do Gryffindoru – James Potter. Gdzie Potter? – Popatrzył znacząco na zielonooką.

- No co? Znowu na mnie? Tym razem przysięgam, że to nie ja. Kai uwierz.

- Po prostu… Po prostu przekaż mu wszystko.  Wracając. Każda para Prefektów, będzie miała przydzielone dyżury po zamku. I żeby nie było nie jasności. Nie ma zmian partnerów.  Także, dodatkowo, dowiedziałem się, że będziemy mieli nową nauczycielkę. Od OPCM-u. Jest to Mary Oldich – Dziewczyna skądś znała to nazwisko, lecz nie zaprzątała swojej ślicznej główki, żeby o tym myśleć. Gdy Kai skończył od razu pobiegła do przyjaciół.

- Rogacz, a czemu nie było Cię, na zebraniu? Zostałam posądzona o zabójstwo!

- A kogo zamordowałaś?

- Ciebie, kochanie – mrugnęła  słodko. 

- No to mów, mów. Co zmalowałaś, że aż tak powiedzieli?

- No właśnie o to chodzi, że nic. Wymieniali nowych prefektów, a ciebie nie było. No to myśleli, że przeze mnie. -  A już praktycznie na sam koniec jej wywodu  wrócił Glizdunio ze Scarlett.

- Hejcia! Łapko, przyjmiesz Dorcas na kolanka? A ty Anę Lupinku? Franka nie ma co się pytać, bo już to robi. Glizduś usiądziesz na krzesełku, obok Pottera, a my ze Scar położymy się po ludzku! – pogoniła wszystkich Evans. Tą piękną, zielonowłosą dziewczynę zna od… czternastu lat. Do dużo czasu. W szkole już się przyjęło, że albo ona je u Krukonów, albo Scar u Gryfonów. Nikt się nie wtrąca i jest pięknie.

- Pirszoroczni! Piroszoroczni! Za mną! – Krzyczał Rubeus Hagrid , gdy już się wymęczyli w jednym przedziale i dojechali na stację.

- Witaj Hagridzie!

- Dziewczyny! Cholibka, jak wy wyrosłyście!  A gdzie reszta?

- Gdzieś z tyłu.

- Z bagażami.

-Zgubili się.

-Psocą.

- W Hogwarcie.  – Odpowiedziały  po kolei.

-  Jak to? W zamku?

- Tak. Przecież to Huncwoci. I Frank. – uśmiechnęła się Alice. – Z nimi nic nie wiadomo.

- Ale mam nadzieję, że odwiedzicie mnie w tym roku? A teraz przepraszam. Muszę ogarnąć dzieciaki.

- Oczywiście. Rozumiemy.  – znalazły ostatni „wolny” powóz i rozsiadły się.